خیریه شعف
متن کامل سوره الرحمن از سوره های منتخب قرآن کتاب مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی، همراه با ترجمه فارسی.
بِسْمِ ﭐللهِ ﭐلرَّحْمَنِ ﭐلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بىاندازه استو مهربانىاش همیشگى.
ﭐلرَّحْمَـٰنُ ﴿۱﴾
[خداى] رحمان «۱»
عَلَّمَ ﭐلْقُرْءَانَ ﴿۲﴾
قرآن را تعلیم داد. «۲»
خَلَقَ ﭐلْإِنسَانَ ﴿۳﴾
انسان را آفرید؛ «۳»
عَلَّمَهُ ﭐلْبَیَانَ ﴿۴﴾
به او بیان آموخت؛ «۴»
ﭐلشَّمْسُ وَﭐلْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿۵﴾
خورشید و ماه با حسابى [منظم و دقیق] روانند؛ «۵»
وَﭐلنَّجْمُ وَﭐلشَّجَرُ یَسْجُدَانِ ﴿۶﴾
و گیاه و درخت همواره [براى او] سجده مىکنند؛ «۶»
وَﭐلسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ﭐلْمِیزَانَ ﴿۷﴾
و آسمان را برافراشت و [براى سنجش هر امر معنوى و مادى] ترازو نهاد؛ «۷»
أَلَّا تَطْغَوْاْ فِی ﭐلْمِیزَانِ ﴿۸﴾
تا در [سنجیدن با] ترازو طغیان روا مدارید [و از مرز عدالت فراتر نروید.] «۸»
وَأَقِیمُواْ ﭐلْوَزْنَ بِـﭑلْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُواْ ﭐلْمِیزَانَ ﴿۹﴾
و ترازو را به عدالت برپا دارید و از ترازو مکاهید؛ «۹»
وَﭐلْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿۱۰﴾
و زمین را براى [زندگى] مردم نهاد؛ «۱۰»
فِیهَا فَاکِهَةٌ وَﭐلنَّخْلُ ذَاتُ ﭐلْأَکْمَامِ ﴿۱۱﴾
در آن میوهها و نخلها با خوشههاى غلافدار است؛ «۱۱»
وَﭐلْحَبُّ ذُو ﭐلْعَصْفِ وَﭐلرَّیْحَانُ ﴿۱۲﴾
و دانههاى با سبوس و کاه و گیاهان خوشبوست، «۱۲»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۱۳﴾
پس [اى انس و جن!] کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۱۳»
خَلَقَ ﭐلْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ کَـﭑلْفَخَّارِ ﴿۱۴﴾
انسان را از گلى خشکیده مانند سفال آفرید. «۱۴»
وَخَلَقَ ﭐلْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ﴿۱۵﴾
و جن را از آمیزهاى [از شعلههاى مختلف] آتش به وجود آورد. «۱۵»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۱۶﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۱۶»
رَبُّ ﭐلْمَشْرِقَیْنِ وَرَبُّ ﭐلْمَغْرِبَیْنِ ﴿۱۷﴾
پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است. «۱۷»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۱۸﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۱۸»
مَرَجَ ﭐلْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ ﴿۱۹﴾
دو دریاى [شیرین و شور] را روان ساخت در حالى که همواره باهم تلاقى و برخورد دارند؛ «۱۹»
بَیْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا یَبْغِیَانِ ﴿۲۰﴾
[ولى] میان آن دو حایلى است که به هم تجاوز نمىکنند [درنتیجه باهم مخلوط نمىشوند!] «۲۰»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۱﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۲۱»
یَخْرُجُ مِنْهُمَا ﭐللُّؤْلُؤُ وَﭐلْمَرْجَانُ ﴿۲۲﴾
از آن دو دریا لؤلؤ و مرجان بیرون مىآید. «۲۲»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۳﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۲۳»
وَلَهُ ﭐلْجَوَارِ ﭐلْمُنشَئَاتُ فِی ﭐلْبَحْرِ کَـﭑلْأَعْلَامِ ﴿۲۴﴾
و او را در دریا کشتىهاى بادبان برافراشته چون کوههاست. «۲۴»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۵﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۲۵»
کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ ﴿۲۶﴾
همه آنان که روى این زمین هستند، فانى مىشوند. «۲۶»
وَیَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّکَ ذُو ﭐلْجَلَالِ وَﭐلْإِکْرَامِ ﴿۲۷﴾
و تنها ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقى مىماند. «۲۷»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۸﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۲۸»
یَسْأَلُهُ مَن فِی ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ ﴿۲۹﴾
هر که در آسمانها و زمین است از او درخواست [حاجت] مىکند، او هر روز در کارى است. «۲۹»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۰﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۳۰»
سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَیُّهَا ﭐلثَّقَلَانِ ﴿۳۱﴾
اى انس و جن! به زودى به [حساب] شما مىپردازیم. «۳۱»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۲﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۳۲»
یَا مَعْشَرَ ﭐلْجِنِّ وَﭐلْإِنسِ إِنِ ﭐسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُواْ مِنْ أَقْطَارِ ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ فَـﭑنفُذُواْ لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿۳۳﴾
اى گروه جن و انس! اگر مىتوانید از کرانههاى آسمانها و زمین بیرون روید، پس بیرون روید؛ نمىتوانید بیرون روید مگر با نوعى توانایى و قدرت. «۳۳»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۴﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۳۴»
یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ ﴿۳۵﴾
بر شما شعلههایى از آتش بىدود و دود آتش آلود فرستاده خواهد شد، در نتیجه نمىتوانید یکدیگر را [براى دفع عذاب] یارى دهید! «۳۵»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۶﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۳۶»
فَإِذَا ﭐنشَقَّتِ ﭐلسَّمَاءُ فَکَانَتْ وَرْدَةً کَـﭑلدِّهَانِ ﴿۳۷﴾
و ناگهان آسمان بشکافد و چون چرمى سرخ رنگ و گلگون شود. «۳۷»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۸﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۳۸»
فَیَوْمَئِذٍ لَّا یُسْأَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿۳۹﴾
در آن روز [به علت سرعت فوق العاده حسابرسى و روشن بودن همه امور] هیچ انس و جنّى را از گناهش نپرسند. «۳۹»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۰﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۴۰»
یُعْرَفُ ﭐلْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ فَیُؤْخَذُ بِـﭑلنَّوَاصِی وَﭐلْأَقْدَامِ ﴿۴۱﴾
گناهکاران به نشانههایشان شناخته مىشوند، در نتیجه آنان را به موهاى پیش سر و به پاهایشان مىگیرند [و به آتش مىاندازند.] «۴۱»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۲﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۴۲»
هَذِهِ جَهَنَّمُ ﭐلَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا ﭐلْمُجْرِمُونَ ﴿۴۳﴾
این همان دوزخى است که گنهکاران آن را دروغ مىپنداشتند. «۴۳»
یَطُوفُونَ بَیْنَهَا وَبَیْنَ حَمِیمٍ ءَانٍ ﴿۴۴﴾
آنان در میان آتش و آب جوشان رفت و آمد مىکنند «۴۴»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۵﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۴۵»
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ ﴿۴۶﴾
و براى کسى که از ایستادن در پیشگاه پروردگارش [در قیامت براى حسابرسى] بترسد دو بهشت است. «۴۶»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۷﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۴۷»
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ ﴿۴۸﴾
[دو بهشتى که [داراى درختان و شاخسارهاى باطراوت و انبوه است. «۴۸»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۹﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۴۹»
فِیهِمَا عَیْنَانِ تَجْرِیَانِ ﴿۵۰﴾
در آن دو بهشت دو چشمهاى است که همواره جارى است. «۵۰»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۱﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۵۱»
فِیهِمَا مِن کُلِّ فَاکِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿۵۲﴾
در آن دو بهشت از هر میوهاى دو نوع فراهم است. «۵۲»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۳﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۵۳»
مُتَّکِئِینَ عَلَىٰ فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى ﭐلْجَنَّتَیْنِ دَانٍ ﴿۵۴﴾
[بهشتیان] بر بسترهایى که آسترى آنها از حریر درشت بافت است تکیه مىزنند، و میوههاى رسیده آن دو بهشت [به آسانى] در دسترس است. «۵۴»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۵﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۵۵»
فِیهِنَّ قَاصِرَاتُ ﭐلطَّرْفِ لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿۵۶﴾
در آن بهشتها زنانى هستند که فقط به همسرانشان عشق مىورزند، و پیش از آنان دست هیچ انس و جنى به آنان نرسیده است. «۵۶»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۷﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۵۷»
کَأَنَّهُنَّ ﭐلْیَاقُوتُ وَﭐلْمَرْجَانُ ﴿۵۸﴾
گویى آن زنان بهشتى یاقوت و مرجاناند. «۵۸»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۹﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۵۹»
هَلْ جَزَاءُ ﭐلْإِحْسَانِ إِلَّا ﭐلْإِحْسَانُ ﴿۶۰﴾
آیا پاداش نیکى جز نیکى است؟ «۶۰»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۱﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۶۱»
وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿۶۲﴾
و جز آن دو بهشت، دو بهشت دیگر [هم] هست. «۶۲»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۳﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۶۳»
مُدْهَامَّتَانِ ﴿۶۴﴾
آن [دو بهشت دیگر] در نهایت سرسبزىاند. «۶۴»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۵﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۶۵»
فِیهِمَا عَیْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿۶۶﴾
در آن دو بهشت همواره دو چشمه جوشان و در حال فوران است. «۶۶»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۷﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۶۷»
فِیهِمَا فَاکِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ ﴿۶۸﴾
در آنها میوههاى فراوان و درخت خرما و انار است. «۶۸»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۹﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۶۹»
فِیهِنَّ خَیْرَاتٌ حِسَانٌ ﴿۷۰﴾
در آنها زنانى نیکو سیرت و زیبا صورتاند. «۷۰»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۷۱﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۷۱»
حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِی ﭐلْخِیَامِ ﴿۷۲﴾
حوریانى که در سراپردهها مستورند. «۷۲»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۷۳﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۷۳»
لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿۷۴﴾
پیش از همسران بهشتىشان دست هیچ انس و جنّى به آنان نرسیده است. «۷۴»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۷۵﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۷۵»
مُتَّکِئِینَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِیٍّ حِسَانٍ ﴿۷۶﴾
بر بالش هاى سبز و فرش هاى زیبا تکیه مىزنند. «۷۶»
فَبِأَیِّ ءَالَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۷۷﴾
پس کدامیک از نعمت هاى پروردگارتان را انکار مىکنید؟ «۷۷»
تَبَارَکَ ﭐسْمُ رَبِّکَ ذِی ﭐلْجَلَالِ وَﭐلْإِکْرَامِ ﴿۷۸﴾
همیشه سودمند و با برکت است نام پروردگار با شکوه و ارجمندت. «۷۸»
در باب صدقه امام باقر (ع) می فرمایند :
صدقه 70 بلا از بلاهای دنیا را به همراه مرگ بد را از انسان دفع می کند و صدقه دهنده هر گز با مرگ بد نمی میرد علاوه بر اجر اخروی که برای او ذخیره می شود .
تالیف شیخ عباس قمی که بین سال های 1294 – 1359 هجری قمری که برابر با 1255 – 1318 هجری شمسی می زیست و در حرم امام علی(ع) در نجف مدفون گشت. کتاب مفاتیح الجنان مجموعه ای است از دعاها ، مناجات و زیارات و اعمال مخصوص ماه های سال می باشد که برگرفته از احادیث و یا روایاتی که از پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار بیان شده است که به زبان عربی نوشته شده است و شیخ در ابتدای بعضی از دعاها و یا زیارات و اعمال توضیحاتی به فارسی درج کرده است .قسمت اعظمی از کتاب مفاتیح الجنان در حقیقت اقتباس شده از کتاب های (زادالمعال علامه مجلسی ، اقبال سید بن طاووی و مصباح کفعمی می باشد )
دیری نگذشت که در تمام ایران نسخه هایی از این کتاب در مساجد ، زیارتگاه ها پخش شد و مسلمانان جهت خواندن دعاها و زیارات در اماکن مقدس از آن استفاده نمودند این کتاب را خوشنویسان بزرگی چون طاهر خوشنویس،مصباحزاده، میرزا احمد زنجانی، محمدرضا افشاری و دیگران با خط نسخ و نستعلیق نوشتهاند.
توضیحاتی که شیخ عباس قمی ابتدای هر دعا یا زیارت یا اعمال آورده، به زبان فارسی است. اما متن دعاها و زیارتها که به عربی است توسط برخی از مترجمان به فارسی ترجمه شدهاند. معروفترین و رایجترین ترجمه فارسی مفاتیح، ترجمه مهدی الهی قمشهای است.
مفاتیح به زبانهای دیگر از جمله انگلیسی (دست کم چهار ترجمه)، فرانسوی، ترکی، اردو و اسپانیایی نیز ترجمه شده است
کتاب مفاتیح الجنان از آن جهت که شامل بسیاری از ادعیه و زیارات و اعمال مورد نیاز مردم در زندگی روزمره مردم بوده است و متنون درج شده آن از لحاظ سندی و روایی معتبر می باشد بسیار مورد توجه مخصوصا مردم ایران قرار گرفته است و تا به حدی که در اکثر اماکن مذهبی و حتی خانه ها در کنار کتاب قرآن کریم قرار گرفته است .
آورده اند که شیخ عباس قمی مفاتیح را بهانگیزه اصلاح کتاب مِفتاح الجنان( نوشته است که در آن زمان رایج و دعاهای بدون سندی در آن بوده است ) و کسانی از او خواسته بودند که دعاهای سنددار کتاب را جدا نموده به همراه سایر دعاهای معتبر بنویسد که ماحصل کار منجر به تالیف کتاب مفاتیح الجنان گشت .
قابل توجه است که از ابتدای انقلاب اسلامی تا کنون چیزی حدود 45 سال گذشته بیش از 28 میلیون نسخه از کتاب مفاتیح الجنان چاپ شده است و این عدد به غیر منتخب مفاتیح و یا کتب دیگری که اقتباس از مفاتیح الجنان است می باشد که خود بر اهمیت این کتاب و مورد استفاده قرار گرفتن آن توسط مردم ایران دارد .
مفاتیح الجنان یک بخش اصلی دارد که در سه باب شکل یافته است.
شیخ عباس قمی دعاها را به همراه سند نیاورده است، بلکه فقط بیان کرده دعا را از کدام منبع نقل میکند.
معمولاً در ابتدای مفاتیح الجنان، چند سوره بلند و کوچک قرآن چاپ میشو که در اصل کتاب نیامده است
شامل تعقیبات نمازها، اعمال شب و روز و ایام هفته، نمازهای معروف مثل نماز حضرت رسول(ص)، نماز امیرالمؤمنین(ع)، نماز حضرت فاطمه(س)،نماز جعفر طیار، زیارت ائمه در روزهای هفته، برخی از دعاها و مناجاتها
این باب برای بیان اعمال مستحبی در طول سال قمری تنظیم شده است. مطالب این قسمت از ماه رجب شروع شده و با اعمال ماه جمادی الثانی و سپس اعمال نوروز و ماههای رومی تمام میشود. مناجات شعبانیه، در اعمال ماه شعبان، دعای ابوحمزه ثمالی، دعای افتتاح و دعای سحر معروف، اعمال شبهای قدر در اعمال ماه رمضان، دعای امام حسین در روز عرفه در اعمال ماه ذی الحجة جزو معروفترین و مشهورترین مطالب این بخش از مفاتیح به شمار میروند.
در این باب ابتدا مطالبی درباره آداب سفر و زیارت و نیز اذن دخول حرمها ذکر شده است. نخستین زیارت، زیارت رسول خدا(ص) است که بعد از آن، زیارت حضرت فاطمه(س) و سپس زیارت ائمه بقیع آمده است. علاوه بر زیارت دوازده امام، این بخش شامل زیارت امامزادگان و بعضی از بزرگان و علمای شیعه نیز میشود، زیارتهایی مثل زیارت حضرت حمزه،مسلم بن عقیل، فاطمه بنت اسد، شهدای جنگ احد، سلمان فارسی و غیره. اعمال برخی از مساجد معروف مثل مسجد کوفه، مسجد صعصعه نیز در این بخش گنجانده شده است.
در این بخش هشت مطلب به مفاتیح افزوده شده است که به اعتقاد شیخ عباس قمی نیاز مردم به این دعاها زیاد بوده است. این هشت مطلب عبارتند از:
باقیات الصالحات کتابی از شیخ عباس قمی است که خود آن را در حاشیه مفاتیح نوشته و منتشر کرده است. به گفته شیخ عباس قمی نگارش این بخش در جمعه ۱۹ محرم سال ۱۳۴۵ق به پایان رسیده است در چاپهای مختلف مفاتیح الجنان، این کتاب به همراه مفاتیح عرضه شده است. این کتاب دارای شش باب و بخشی به عنوان ملحقات است که عبارتاند از:
برخی منابع که شیخ عباس قمی در تألیف مفاتیح الجنان از آنها استفاده کرده و در این کتاب نام برده است، به شرح زیر است: