خیریه شعف

مفاتیح الجنان آنلاین شعف

کتاب مفاتیح الجنان خیریه شعف

خیریه شعف

سوره روم

متن کامل سوره روم از سوره های منتخب قرآن کتاب مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی، همراه با ترجمه فارسی.

بِسْمِ ﭐللهِ ﭐلرَّحْمَنِ ﭐلرَّحِيمِ

به نام خدا که رحمتش بى‏اندازه است‏و مهربانى‏اش همیشگى.

الم ﴿۱﴾

الم «۱»

غُلِبَتِ ﭐلرُّومُ ﴿۲﴾

رومیان مغلوب شدند، «۲»

فِی أَدْنَى ﭐلْأَرْضِ وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ ﴿۳﴾

در نزدیک‏‌ترین سرزمین [خود به حجاز که نواحى شام است]، و آنان پس از مغلوب شدنشان به زودى پیروز خواهند شد، «۳»

فِی بِضْعِ سِنِینَ للهِ ﭐلْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَیَوْمَئِذٍ یَفْرَحُ ﭐلْمُؤْمِنُونَ ﴿۴﴾

[البته] در ظرف چند سال. [روشن است که] عاقبت و نتیجه کار پیش [از مغلوب شدن رومیان] و پس [از پیروزى رومیان] فقط در سیطره اراده و فرمان خداست، و آن روز [که رومیان پیروز شوند] مؤمنان خوشحال خواهند شد، «۴»

بِنَصْرِ ﭐللهِ یَنصُرُ مَن یَشَاءُ وَهُوَ ﭐلْعَزِیزُ ﭐلرَّحِیمُ ﴿۵﴾‏

به سبب نصرت و یارى خدا، [آرى او] هرکس را بخواهد یارى مى‏دهد، و تنها او تواناى شکست‏ناپذیر و مهربان است. «۵»

وَعْدَ ﭐللهِ لَا یُخْلِفُ ﭐللهُ وَعْدَهُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ ﭐلنَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۶﴾

خدا این وعده را داده است؛ و خدا از وعده‏اش تخلف نمى‏کند، ولى بیشتر مردم معرفت [نسبت به وفاى قطعى خدا در مورد وعده‏اش] ندارند. «۶»

یَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ ﭐلْحَیَاةِ ﭐلدُّنْیَا وَهُمْ عَنِ ﭐلْئَاخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ ﴿۷﴾

[تنها] ظاهرى [محسوس] از زندگى دنیا را مى‏شناسند و آنان از آخرت [که سراى ابدى و داراى نعمت هاى جاودانى و حیات سرمدى است] بى‏خبرند. «۷»

أَوَلَمْ یَتَفَکَّرُواْ فِی أَنفُسِهِمْ مَا خَلَقَ ﭐللهُ ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا إِلَّا بِـﭑلْحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمًّى وَإِنَّ کَثِیراً مِّنَ ﭐلنَّاسِ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ لَکَافِرُونَ ﴿۸﴾

آیا در [خلوت] درون خود اندیشه نکرده‏اند؟ [که] خدا آسمان‏ها و زمین و آنچه را میان آنهاست، جز به حقّ و براى مدتى معیّن نیافریده است؛ و همانا بسیارى از مردم به لقاء پروردگارشان کافرند. «۸»

أَوَلَمْ یَسِیرُواْ فِی ﭐلْأَرْضِ فَیَنظُرُواْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ ﭐلَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ کَانُواْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُواْ ﭐلْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَکْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءََتْهُمْ رُسُلُهُم بِـﭑلْبَیِّنَاتِ فَمَا کَانَ ﭐللهُ لِیَظْلِمَهُمْ وَلَکِن کَانُواْ أَنفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ ﴿۹﴾

آیا [به غفلت نانى مى‏خورند و بى‏خبر به سر مى‏برند و] در زمین گردش نکرده‏اند تا با تأمل بنگرند سرانجام کسانى که پیش از اینان بودند چگونه شد؟ آنان نیرومند‌تر از اینان بودند، و زمین را [براى هدف‏هاى گوناگون] زیر و رو کردند و آن را بیش از آنچه اینان آبادش کردند، آباد نمودند، و پیامبرانشان دلایل روشن براى آنان آوردند [ولى به سبب تکذیب پیامبرانشان هلاک شدند]؛ پس خدا بر آن نبود که به آنان ستم کند، ولى آنان بودند که به خودشان ستم مى‏کردند. «۹»

ثُمَّ کَانَ عَاقِبَةَ ﭐلَّذِینَ أَسَاءُواْ ﭐلسُّوأَىٰ أَن کَذَّبُواْ بِئَایَاتِ ﭐللهِ وَکَانُواْ بِهَا یَسْتَهْزِئُون ﴿۱۰﴾

آن‌گاه بد‌ترین سرانجام، سرانجام کسانى بود که مرتکب زشتى شدند به سبب اینکه آیات خدا را تکذیب کردند و همواره آنها را به مسخره مى‏گرفتند. «۱۰»

ﭐللهُ یَبْدَأُ ﭐلْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ ﴿۱۱﴾

خدا مخلوقات را مى‏آفریند، سپس آنان را [بعد از مرگشان] به حیات برمى‏گرداند، آن‌گاه شما را به سوى او بازمى‏گردانند، «۱۱»

وَیَوْمَ تَقُومُ ﭐلسَّاعَةُ یُبْلِسُ ﭐلْمُجْرِمُونَ ﴿۱۲﴾

روزى که قیامت برپا شود گنهکاران [از شدت سختى و هولناکى آن اندوهگین گردند و به علت پذیرفته نشدن بهانه و عذرشان از رحمت خدا] مأیوس مى‏شوند، «۱۲»

وَلَمْ یَکُن لَّهُم مِّن شُرَکَائِهِمْ شُفَعَاءُ وَکَانُواْ بِشُرَکَائِهِمْ کَافِرِینَ ﴿۱۳﴾

و از معبودانشان [که آنها را کورکورانه مى‏پرستیدند] براى آنان شفیعانى نخواهد بود، و آنان معبودانشان را [از روى واقعیت] انکار مى‏کنند، «۱۳»

وَیَوْمَ تَقُومُ ﭐلسَّاعَةُ یَوْمَئِذٍ یَتَفَرَّقُونَ ﴿۱۴﴾

روزى که قیامت برپا شود آن روز [همه] از هم جدا مى‏شوند، «۱۴»

فَأَمَّا ﭐلَّذِینَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ﭐلصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِی رَوْضَةٍ یُحْبَرُونَ ﴿۱۵﴾‏

اما کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏اند، آنان را در بوستانى [سرسبز و خرم] مسرور وشادمان‏مى‏دارند. «۱۵»

وَأَمَّا ﭐلَّذِینَ کَفَرُواْ وَکَذَّبُواْ بِئَایَاتِنا وَلِقَاءِ ﭐلْئَاخِرَةِ فَأُوْلَـٰئِکَ فِی ﭐلْعَذَابِ مُحْضَرُونَ ﴿۱۶﴾

اما کسانى که کفر ورزیده و آیات ما و دیدار آخرت را تکذیب کرده‏اند، احضارشدگان در عذاب‏اند. «۱۶»

فَسُبْحَانَ ﭐللهِ حِینَ تُمْسُونَ وَحِینَ تُصْبِحُونَ ﴿۱۷﴾

پس خدا را هنگامى که وارد شب مى‏شوید و هنگامى که به صبح در مى‏آیید تسبیح گویید، «۱۷»

وَلَهُ ﭐلْحَمْدُ فِی ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ وَعَشِیّاً وَحِینَ تُظْهِرُونَ ﴿۱۸﴾

همه ستایش‏ها در آسمان‏ها و زمین ویژه اوست و شب و آن‌گاه که وارد ظهر مى‏شوید [نیز خدا را تسبیح گویید.] «۱۸»

یُخْرِجُ ﭐلْحَیَّ مِنَ ﭐلْمَیِّتِ وَیُخْرِجُ ﭐلْمَیِّتَ مِنَ ﭐلْحَیِّ وَیُحْیِی ﭐلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَکَذَ ٰلِکَ تُخْرَجُونَ ﴿۱۹﴾

زنده را از مرده بیرون مى‏آورد و مرده را از زنده خارج مى‏کند، و زمین را پس از مردگى‏اش زنده مى‏نماید؛ و این‏گونه شما را [از گورها] بیرون مى‏آورند. «۱۹»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ أَنْ خَلَقَکُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَا أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ ﴿۲۰﴾

از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او این است که شما را از خاکى [بى‏جان] آفرید؛ پس اکنون بشرى هستید که [روى زمین] پراکنده و پخش هستید، «۲۰»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُواْ إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَ ٰلِکَ لَئَایَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ ﴿۲۱﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او این است که براى شما از جنس خودتان همسرانى آفرید تا در کنارشان آرامش یابید و در میان شما دوستى و مهربانى قرار داد؛ یقیناً در این [کار شگفت‏انگیز] نشانه‏هایى است براى مردمى که مى‏اندیشند، «۲۱»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ خَلْقُ ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ وَﭐخْتِلَافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَأَلْوَانِکُمْ إِنَّ فِی ذَ ٰلِکَ لَئَایَاتٍ لِّلْعَالِمِینَ ﴿۲۲﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او آفرینش آسمان‏ها وزمین و اختلاف زبان‏ها و رنگ‏هاى شماست؛ بى‏تردید در این [واقعیات] نشانه‏هایى است براى دانایان، «۲۲»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ مَنَامُکُم بِـﭑللَّیْلِ وَﭐلنَّهَارِ وَﭐبْتِغَاؤُکُم مِّن فَضْلِهِ إِنَّ فِی ذَ ٰلِکَ لَئَایَاتٍ لِّقَوْمٍ یَسْمَعُونَ ﴿۲۳﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او خواب شما وجستجویتان براى تأمین معاش در شب وروز است، یقیناً در این [امور] نشانه‏هایى است براى مردمى که گوش شنوا دارند، «۲۳»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ یُرِیکُمُ ﭐلْبَرْقَ خَوْفاً وَطَمَعاً وَیُنَزِّلُ مِنَ ﭐلسَّمَاءِ مَاءً فَیُحْیِی بِهِ ﭐلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ فِی ذَ ٰلِکَ لَئَایَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ﴿۲۴﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] اوست که برق را مایه ترس [از صاعقه] و امید [به باران] به شما مى‏نمایاند، و از آسمان، آبى نازل مى‏کند که زمین را پس از مردگى‏اش به وسیله آن زنده مى‏کند؛ قطعاً در این [شگفتى‏هاى آفرینش] نشانه‏هایى است براى مردمى که تعقّل مى‏کنند. «۲۴»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ أَن تَقُومَ ﭐلسَّمَاءُ وَﭐلْأَرْضُ بِأَمْرِهِ ثُمَّ إِذَا دَعَاکُمْ دَعْوَةً مِّنَ ﭐلْأَرْضِ إِذَا أَنتُمْ تَخْرُجُونَ ﴿۲۵﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او این است که آسمان و زمین به فرمانش برپایند، سپس زمانى که شما را با یک دعوت از زمین بخواند، ناگاه [از گورها] بیرون مى‏آیید، «۲۵»

وَلَهُ مَن فِی ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ کُلٌّ لَّهُ قَانِتُونَ ﴿۲۶﴾

هر که در آسمان‏ها و زمین است، فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایى اوست، و همه براى او خاضع‏اند، «۲۶»

وَهُوَ ﭐلَّذِی یَبْدَأُ ﭐلْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ وَهُوَ أَهْوَنُ عَلَیْهِ وَلَهُ ﭐلْمَثَلُ ﭐلْأَعْلَىٰ فِی ﭐلسَّمَاوَاتِ وَﭐلْأَرْضِ وَهُوَ ﭐلْعَزِیزُ ﭐلْحَکِیمُ ﴿۲۷﴾

اوست که مخلوقات را مى‏آفریند سپس آنان را [پس از مرگشان] باز مى‏گرداند؛ و این [کار] براى او آسان‏‌تر است. و بر‌ترین وصف‏ها در آسمان‏ها و زمین ویژه اوست؛ و او تواناى شکست‏ناپذیر و حکیم است. «۲۷»

ضَرَبَ لَکُم مَّثَلاًَ مِنْ أَنفُسِکُمْ هَل لَّکُم مِّن مَّا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُم مِّن شُرَکَاءَ فِی مَا رَزَقْنَاکُمْ فَأَنتُمْ فِیهِ سَوَاءٌ تَخَافُونَهُمْ کَخِیفَتِکُمْ أَنفُسَکُمْ کَذَ ٰلِکَ نُفَصِّلُ ﭐلْئَایَاتِ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ﴿۲۸﴾

خدا از [وضع و حال] خودتان براى شما مثلى زده است، آیا از بردگانتان در آنچه [از نعمتها و ثروت‏ها] به شما روزى داده‏ایم، شریکانى دارید که شما در آن [نعمتها و ثروت‏ها] با هم برابر و یکسان باشید، و‌‌ همان گونه که از یکدیگر مى‏ترسید [که یکى از شما نعمت و ثروت مشترک را ویژه خود کند] از بردگانتان هم بترسید؟ [بى‏تردید در میان آزاد و برده و مولا و عبد و مالک و مملوک چنین شرکتى وجود ندارد، پس چگونه ممکن است مملوک خدا در خدایى، ربوبیت، خالقیت و مالکیّت شریک او باشد؟!] این‏گونه آیات خود را براى مردمى که تعقّل مى‏کنند، بیان مى‏کنیم. «۲۸»

بَلِ ﭐتَّبَعَ ﭐلَّذِینَ ظَلَمُواْ أَهْوَاءَهُم بِغَیْرِ عِلْمٍ فَمَن یَهْدِی مَنْ أَضَلَّ ﭐللهُ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِینَ ﴿۲۹﴾

[اعتقاد و عمل مشرکان بر پایه تعقّل نیست] بلکه آنان که [با شرک‏ورزى] ستم کرده‏اند بر اساس نادانى از هواهاى نفسانى خود پیروى نموده‏اند؛ پس کسانى را که خدا [به کیفر پیروى از هواها] گمراه کرده است، چه کسى هدایت مى‏کند؟ و آنان هیچ یارى‏کننده‏اى [که از گمراهى و عذاب نجاتشان دهد] نخواهند داشت. «۲۹»

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ ﭐللهِ ﭐلَّتِی فَطَرَ ﭐلنَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ ﭐللهِ ذَ ٰلِکَ ﭐلدِّینُ ﭐلْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ ﭐلنَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۳۰﴾

پس [با توجه به بى‏پایه بودن شرک] حق‏گرایانه و بدون انحراف با همه وجودت به سوى این دین [توحیدى] روى آور، [و پابرجا و ثابت بر] سرشت خدا که مردم را بر آن سرشته است باش براى آفرینش خدا هیچگونه تغییر و تبدیلى نیست؛ این است دین استوار؛ ولى بیشتر مردم معرفت [به این حقیقت اصیل] ندارند. «۳۰»

مُنِیبِینَ إِلَیْهِ وَﭐتَّقُوهُ وَأَقِیمُواْ ﭐلصَّلوٰةَ وَلَا تَکُونُواْ مِنَ ﭐلْمُشْرِکِینَ ﴿۳۱﴾

] پاى‏بند به‌‌ همان سرشت خدایى باشید] در حالى که روى‏آورندگان به سوى او هستید و از او پروا کنید و نماز را برپا دارید و از مشرکان نباشید. «۳۱»

مِنَ ﭐلَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ ﴿۳۲﴾

مشرکانى که دینشان را بخش بخش کردند و [سرانجام] گروه گروه شدند، در حالى که هر گروهى به آنچه [از بخشى از دین] نزد آنان است [به تصور اینکه حق است] شادمانند! «۳۲»

وَإِذَا مَسَّ ﭐلنَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْاْ رَبَّهُم مُّنِیبِینَ إِلَیْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُم مِّنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ ﴿۳۳﴾

هنگامى که به مردم آسیبى برسد، پروردگارشان را در حالى که به سوى او روى آورده‏اند مى‏خوانند، سپس زمانى که رحمتى از سوى خود [چون نعمت، ثروت، اولاد و امنیت] به آنان بچشاند، ناگهان گروهى از آنان به پروردگارشان شرک مى‏ورزند. «۳۳»

لِیَکْفُرُواْ بِمَا ءَاتَیْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُواْ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿۳۴﴾

بگذار تا به آنچه به آنان داده‏ایم، ناسپاسى کنند، بنابراین [از نعمت هاى اندک و زودگذر] برخوردار شوید که سپس خواهید دانست [سرنوشت و کیفر ناسپاسان چیست؟] «۳۴»

أَمْ أَنزَلْنَا عَلَیْهِمْ سُلْطَاناً فَهُوَ یَتَکَلَّمُ بِمَا کَانُواْ بِهِ یُشْرِکُونَ ﴿۳۵﴾

یا [مگر] دلیلى استوار بر آنان نازل کرده‏ایم که آن دلیل [بر حقّانیّت] معبودانى که به وسیله آن [به خدا] شرک مى‏ورزند، سخن مى‏گوید؟ «۳۵»

وَإِذَا أَذَقْنَا ﭐلنَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُواْ بِهَا وَإِن تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ إِذَا هُمْ یَقْنَطُونَ ﴿۳۶﴾

هرگاه به مردم رحمتى [چون نعمت، ثروت، اولاد و امنیت] بچشانیم به آن شادمان مى‏شوند، و چون به سبب گناهانى که مرتکب شده‏اند آسیبى به آنان رسد، ناگهان ناامید مى‏شوند. «۳۶»

أَوَلَمْ یَرَوْاْ أَنَّ ﭐللهَ یَبْسُطُ ﭐلرِّزْقَ لِمَن یَشَاءُ وَیَقْدِرُ إِنَّ فِی ذَ ٰلِکَ لَئَایَاتٍ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿۳۷﴾

آیا ندانسته‏اند که خدا رزق را براى هرکه بخواهد گسترده قرار مى‏دهد و [براى هر که بخواهد] تنگ مى‏گیرد؟ یقیناً در این [برنامه] نشانه‏هایى بر حکمت خدا براى مردمى است که ایمان دارند. «۳۷»

فَئَاتِ ذَا ﭐلْقُرْبَىٰ حَقَّهُ وَﭐلْمِسْکِینَ وَﭐبْنَ ﭐلسَّبِیلِ ذَ ٰلِکَ خَیْرٌ لِّلَّذِینَ یُرِیدُونَ وَجْهَ ﭐللهِ وَأُوْلَـٰئِکَ هُمُ ﭐلْمُفْلِحُونَ ﴿۳۸﴾

پس [با توجه به فراخ‏بخشى خدا در روزى و رزق] حقّ خویشاوند و مسکین و در راه مانده را بده. این انفاق براى آنان که خشنودى خدا را مى‏خواهند بهتر است؛ و اینان [که حقوق مالى را مى‏پردازند] بر موانع و مشکلات پیروزند. «۳۸»

وَمَا ءَاتَیْتُم مِّن رِّباً لِّیَرْبُوَاْ فِی أَمْوَالِ ﭐلنَّاسِ فَلَا یَرْبُواْ عِندَ ﭐللهِ وَمَا ءَاتَیْتُم مِّن زَکَوٰةٍ تُرِیدُونَ وَجْهَ ﭐللهِ فَأُوْلَـٰئِکَ هُمُ ﭐلْمُضْعِفُونَ ﴿۳۹﴾

اموال و اجناسى را که [به صورت وام] به ربا مى‏دهید تا در میان اموال مردم فزونى یابد، نزد خدا فزونى نخواهد یافت؛ و آنچه از زکات مى‏دهید که [به سبب پرداختنش] خشنودى خدا را مى‏خواهید [مایه فزونى است]؛ پس این زکات دهندگانند که مال و ثوابشان دو چندان مى‏شود. «۳۹»

ﭐللهُ ﭐلَّذِی خَلَقَکُمْ ثُمَّ رَزَقَکُمْ ثُمَّ یُمِیتُکُمْ ثُمَّ یُحْیِیکُمْ هَلْ مِن شُرَکَائِکُم مَّن یَفْعَلُ مِن ذَ ٰلِکم مِّن شَیْءٍ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا یُشْرِکُونَ ﴿۴۰﴾

خداست که شما را آفرید، آن‌گاه به شما روزى داد، سپس شما را مى‏میراند، و پس از آن شما را زنده مى‏کند؛ آیا از معبودان شما کسى هست که چیزى از این [کارها] را انجام دهد؟ او منزّه و بر‌تر است از اینکه به او شرک ورزند. «۴۰»

ظَهَرَ ﭐلْفَسَادُ فِی ﭐلْبَرِّ وَﭐلْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ أَیْدِی ﭐلنَّاسِ لِیُذِیقَهُم بَعْضَ ﭐلَّذِی عَمِلُواْ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ﴿۴۱﴾

در خشکى و دریا به سبب اعمال زشتى که مردم به دست خود مرتکب شدند، فساد و تباهى نمودار شده است تا [خدا کیفر] برخى از آنچه را انجام داده‏اند به آنان بچشاند، تا [از گناه و طغیان] برگردند. «۴۱»

قُلْ سِیرُواْ فِی ﭐلْأَرْضِ فَـﭑنظُرُواْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ ﭐلَّذِینَ مِن قَبْلُ کَانَ أَکْثَرُهُم مُّشْرِکِینَ ﴿۴۲﴾

بگو: در زمین بگردید پس با تأمل بنگرید که سرانجام کسانى که پیش‏‌تر بودند [و مرتکب کار زشت شدند] چگونه شد؟ بیشتر آنان مشرک بودند. «۴۲»

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ ﭐلْقَیِّمِ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَ یَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهُ مِنَ ﭐللهِ یَوْمَئِذٍ یَصَّدَّعُونَ ﴿۴۳﴾

پس [با توجه به بى‏پایه بودن شرک] با همه وجودت به سوى این دین استوار روى آور پیش از آنکه روزى فرا رسد که از سوى خدا هیچ بازگشتى براى آن نیست، آن روز [همه مردم] دسته‏دسته و گروه گروه شوند. «۴۳»

مَن کَفَرَ فَعَلَیْهِ کُفْرُهُ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحاً فَلِأَنفُسِهِمْ یَمْهَدُونَ ﴿۴۴﴾

کسانى که کافر شوند کفرشان به زیان خود آنان است، و آنان که کار شایسته انجام دهند، [بستر امن و آسایش و اقامت‏گاه جاویدى] براى خود آماده مى‏کنند، «۴۴»

لِیَجْزِیَ ﭐلَّذِینَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ﭐلصَّالِحَاتِ مِن فَضْلِهِ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ ﭐلْکَافِرِینَ ﴿۴۵﴾

تا خدا به کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏اند از فضل خود پاداش دهد [و کافران را از رحمتش محروم کند]؛ زیرا خدا کافران را دوست ندارد. «۴۵»

وَمِنْ ءَایَاتِهِ أَن یُرْسِلَ ﭐلرِّیَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِیُذِیقَکُم مِّن رَّحْمَتِهِ وَلِتَجْرِیَ ﭐلْفُلْکُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُواْ مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿۴۶﴾

و از نشانه‏هاى [قدرت و ربوبیت] او این است که بادها را مژده دهنده مى‏فرستد، تا بخشى از [باران] رحمتش را به شما بچشاند، و کشتى‏ها [به وسیله بادها] به فرمان او حرکت کنند، و نیز براى اینکه رزق او را بجویید، و سپاس گزارى کنید. «۴۶»

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاًَ إِلَىٰ قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُم بِـﭑلْبَیِّنَاتِ فَـﭑنتَقَمْنَا مِنَ ﭐلَّذِینَ أَجْرَمُواْ وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ ﭐلْمُؤْمِنِینَ ﴿۴۷﴾

به راستى پیش از تو پیامبرانى را به سوى قومشان فرستادیم که براى آنان دلایل روشن آوردند، سپس ما از آنان که مرتکب گناه شدند، انتقام گرفتیم [و مؤمنان را یارى دادیم]؛ و یارى مؤمنان حقّى بر عهده ماست. «۴۷»

ﭐللهُ ﭐلَّذِی یُرْسِلُ ﭐلرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَاباً فَیَبْسُطُهُ فِی ﭐلسَّمَاءِ کَیْفَ یَشَاءُ وَیَجْعَلُهُ کِسَفاً فَتَرَى ﭐلْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ ﴿۴۸﴾

خداست که بادها را مى‏فرستد تا ابرى را برمى‏انگیزد، پس آن را در آسمان آن گونه که بخواهد مى‏گستراند و به صورت بخش بخش و پاره‏هاى مختلف در مى‏آورد، آنگاه باران را مى‏بینى که از لابه‏لاى آن بیرون مى‏آید در آن زمان آن را به هرکس از بندگانش که بخواهد مى‏رساند، آن زمان است شادمان و خوشحال مى‏شوند. «۴۸»

وَإِن کَانُواْ مِن قَبْلِ أَن یُنَزَّلَ عَلَیْهِم مِّن قَبْلِهِ لَمُبْلِسِینَ ﴿۴۹﴾

همانا پیش از آنکه باران بر آنان نازل شود، [آرى] پیش از آن مأیوس و ناامید بودند. «۴۹»

فَـﭑنظُرْ إِلَىٰ ءَاثَارِ رَحْمَتِ ﭐللهِ کَیْفَ یُحْیِی ﭐلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَ ٰلِکَ لَمُحْیِی ﭐلْمَوْتَىٰ وَهُوَ عَلَىٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿۵۰﴾

پس با تأمل به آثار رحمت خدا بنگر که چگونه زمین را پس از مردگى‏اش زنده مى‏کند، بى‏تردید این [خداى قدرتمند] زنده‏کننده مردگان است و او بر هر کارى تواناست. «۵۰»

وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِیحاً فَرَأَوْهُ مُصْفَرّاً لَّظَلُّواْ مِن بَعْدِهِ یَکْفُرُونَ ﴿۵۱﴾

و اگر بادى [سوزان و زیانبار] بفرستیم، در نتیجه آن [زراعت] را زرد شده ببینند، پس از آن [به جاى جبران گناهانى که سبب این آسیب شده] ناسپاس مى‏شوند. «۵۱»

فَإِنَّکَ لَا تُسْمِعُ ﭐلْمَوْتَىٰ وَلَا تُسْمِعُ ﭐلصُّمَّ ﭐلدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْاْ مُدْبِرِینَ ﴿۵۲﴾

[اینان که کفر را بر ایمان ترجیح داده‏اند، مانند مردگان‏اند] پس تو نمى‏توانى [دعوتت را] به مردگان بشنوانى و نمى‏توانى دعوتت را به کران زمانى که پشت‏کنان روى مى‏گردانند، بشنوانى. «۵۲»

وَمَا أَنتَ بِهَادِی ﭐلْعُمْیِ عَن ضَلَالَتِهِمْ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن یُؤْمِنُ بِئَایَاتِنا فَهُم مُّسْلِمُونَ ﴿۵۳﴾

و تو هدایت‏کننده کوردلان از گمراهى‏شان نیستى، و جز به آنان که به آیات ما ایمان مى‏آورند و تسلیم [فرمان‏ها و احکام ما] هستند، نمى‏توانى [دعوتت] را بشنوانى. «۵۳»

ﭐللهُ ﭐلَّذِی خَلَقَکُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفاً وَشَیْبَةً یَخْلُقُ مَا یَشَاءُ وَهُوَ ﭐلْعَلِیمُ ﭐلْقَدِیرُ ﴿۵۴﴾

خداست که شما را از ناتوانى آفرید، سپس بعد از ناتوانى نیرومندى داد، آن‌گاه بعد از نیرومندى، سستى و پیرى قرار داد؛ هرچه بخواهد مى‏آفریند و او دانا و تواناست. «۵۴»

وَیَوْمَ تَقُومُ ﭐلسَّاعَةُ یُقْسِمُ ﭐلْمُجْرِمُونَ مَا لَبِثُواْ غَیْرَ سَاعَةٍ کَذَ ٰلِکَ کَانُواْ یُؤْفَکُونَ ﴿۵۵﴾

روزى که قیامت برپا مى‏شود، مجرمان سوگند مى‏خورند که [فاصله مرگ تا قیامت را] جز ساعتى درنگ نکرده‏اند، این‏گونه [که در قیامت دروغ مى‏گویند و منحرف از حقیقت هستند در دنیا نیز همواره از حق به باطل] منحرف مى‏شدند. «۵۵»

وَقَالَ ﭐلَّذِینَ أُوتُواْ ﭐلْعِلْمَ وَﭐلْإِیمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِی کِتَابِ ﭐللهِ إِلَىٰ یَوْمِ ﭐلْبَعْثِ فَهَذَا یَوْمُ ﭐلْبَعْثِ وَلَکِنَّکُمْ کُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿۵۶﴾

کسانى که دانش و ایمان به آنان داده شده مى‏گویند: بى‏تردید شما [بر طبق قضا و قدر ثبت شده] در کتاب خدا [لوح محفوظ] تا روز قیامت درنگ کرده‏اید و این روز قیامت است، ولى شما [به اینکه قیامت حق است] معرفت نداشتید. «۵۶»

فَیَوْمَئِذٍ لَّا یَنفَعُ ﭐلَّذِینَ ظَلَمُواْ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَا هُمْ یُسْتَعْتَبُونَ ﴿۵۷﴾

نهایتاً در آن روز کسانى که [به آیات ما و پیامبران] ستم کرده‏اند، عذرخواهى‏شان به آنان سود نمى‏دهد، و نه از آنان مى‏خواهند که [براى به دست آوردن خشنودى خدا] عذرخواهى کنند، «۵۷»

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِی هَذَا ﭐلْقُرْءَانِ مِن کُلِّ مَثَلٍ وَلَئِن جِئْتَهُم بِئَایَةٍ لَیَقُولَنَّ ﭐلَّذِینَ کَفَرُواْ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا مُبْطِلُونَ ﴿۵۸﴾

به راستى در این قرآن براى مردم از هرگونه مثلى زدیم. و اگر براى آنان معجزه‏اى [که خود درخواست دارند] بیاورى آنان که کفر ورزیده‏اند، قطعاً خواهند گفت: شما جز باطل‏گرا نیستید [و این معجزه‏اى که آوردید، جز باطل نیست.] «۵۸»

کَذَ ٰلِکَ یَطْبَعُ ﭐللهُ عَلَىٰ قُلُوبِ ﭐلَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۵۹﴾

خدا این‏گونه بر دل‏هاى کسانى که معرفت ندارند مُهر [تیره‏بختى] مى‏نهد. «۵۹»

فَـﭑصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ ﭐللهِ حَقٌّ وَلَا یَسْتَخِفَّنَّکَ ﭐلَّذِینَ لَا یُوقِنُونَ ﴿۶۰﴾

پس [بر آزار و یاوه‏گویى این تیره‏بختان] شکیبایى کن که یقیناً وعده خدا [در مورد یارى و پیروزى تو] حق است، و مبادا آنان که یقین [به وعده‏هاى حق و برپا شدن قیامت] ندارند تو را به ناشکیبایى و سبک‏سارى وادارند. «۶۰»

سایر عنوان های این بخش ۲۳

بازگشت به فهرست مفاتیح الجنان

child-poor-water

صدقه آنلاین شعف

در باب صدقه امام باقر (ع) می فرمایند :

 

صدقه 70 بلا از بلاهای دنیا را به همراه مرگ بد را از انسان دفع می کند و صدقه دهنده هر گز با مرگ بد نمی میرد علاوه بر اجر اخروی که برای او ذخیره می شود .

خیریه شعف

شرح کتاب مفاتیح | مفاتیح الجنان آنلاین

کتاب مفاتیح الجنان که به معنای کلید های بهشت ها می باشد

 تالیف شیخ عباس قمی که بین سال های 1294 – 1359 هجری قمری که برابر با 1255 – 1318 هجری شمسی می زیست و در حرم امام علی(ع) در نجف مدفون گشت. کتاب مفاتیح الجنان مجموعه ای است از دعاها ، مناجات و زیارات و اعمال مخصوص ماه های سال می باشد که برگرفته از احادیث و یا روایاتی که از پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار بیان شده است که به زبان عربی نوشته شده است و شیخ در ابتدای بعضی از دعاها و یا زیارات و اعمال توضیحاتی به فارسی درج کرده است .قسمت اعظمی از کتاب مفاتیح الجنان در حقیقت اقتباس شده از کتاب های (زادالمعال علامه مجلسی ، اقبال سید بن طاووی و مصباح کفعمی می باشد )

مفاتیح الجنان آنلاین

خیریه شعف

انتشار کتاب | مفاتیح الجنان آنلاین

شیخ عباس قمی کتاب مفاتیح الجنان را در سال 1344 ه.ق در مشهد منتشر نمود

 دیری نگذشت که در تمام ایران نسخه هایی از این کتاب در مساجد ، زیارتگاه ها پخش شد و مسلمانان جهت خواندن دعاها و زیارات در اماکن مقدس از آن استفاده نمودند این کتاب را خوشنویسان بزرگی چون طاهر خوشنویس،مصباح‌زاده، میرزا احمد زنجانی، محمدرضا افشاری و دیگران با خط نسخ و نستعلیق نوشته‌اند.
توضیحاتی که شیخ عباس قمی ابتدای هر دعا یا زیارت یا اعمال آورده، به زبان فارسی است. اما متن دعاها و زیارت‌ها که به عربی است توسط برخی از مترجمان به فارسی ترجمه شده‌اند. معروف‌ترین و رایج‌ترین ترجمه فارسی مفاتیح، ترجمه مهدی الهی قمشه‌ای است.
مفاتیح به زبان‌های دیگر از جمله انگلیسی (دست کم چهار ترجمه)، فرانسوی، ترکی، اردو و اسپانیایی نیز ترجمه شده است

شیخ-عباس-قمی

اهمیت و معرفی کتاب مفاتیح | مفاتیح الجنان آنلاین

کتاب مفاتیح الجنان از آن جهت که شامل بسیاری از ادعیه و زیارات و اعمال مورد نیاز مردم در زندگی روزمره مردم بوده است و  متنون درج شده آن از لحاظ سندی و روایی معتبر می باشد بسیار مورد توجه  مخصوصا مردم ایران قرار گرفته است و تا به حدی که در اکثر اماکن مذهبی و حتی خانه ها در کنار کتاب قرآن کریم  قرار گرفته است . 

آورده اند که شیخ عباس قمی مفاتیح را به‌انگیزه اصلاح کتاب مِفتاح الجنان(  نوشته است که در آن زمان رایج و دعاهای بدون سندی در آن بوده است ) و کسانی از او خواسته بودند که دعاهای سنددار کتاب را جدا نموده به همراه سایر دعاهای معتبر بنویسد که ماحصل کار منجر به تالیف کتاب مفاتیح الجنان گشت .
قابل توجه است که از ابتدای انقلاب اسلامی تا کنون چیزی حدود 45 سال گذشته بیش از 28 میلیون نسخه از کتاب مفاتیح الجنان چاپ شده است و این عدد به غیر منتخب مفاتیح و یا کتب دیگری که اقتباس از مفاتیح الجنان است می باشد که خود بر اهمیت این کتاب و مورد استفاده قرار گرفتن آن توسط مردم ایران دارد .

بخش ها و ویژگی های کتاب | مفاتیح الجنان آنلاین

مفاتیح الجنان یک بخش اصلی دارد که در سه باب شکل یافته است.

  1. ادعیه
  2. اعمال سالیانه
  3. زیارت‌ها
    همچنین دو بخش فرعی دارد شامل
  4. ملحقات (پیوسته‌ها)
  5. باقیات الصالحات

شیخ عباس قمی دعاها را به همراه سند نیاورده است، بلکه فقط بیان کرده دعا را از کدام منبع نقل می‌کند.
معمولاً در ابتدای مفاتیح الجنان، چند سوره بلند و کوچک قرآن چاپ می‌شو که در اصل کتاب نیامده است

باب اول: ادعیه

شامل تعقیبات نمازها، اعمال شب و روز و ایام هفته، نماز‌های معروف مثل نماز حضرت رسول(ص)، نماز امیرالمؤمنین(ع)، نماز حضرت فاطمه(س)،نماز جعفر طیار، زیارت ائمه در روزهای هفته، برخی از دعاها و مناجات‌ها  

باب دوم: اعمال سالیانه

این باب برای بیان اعمال مستحبی در طول سال قمری تنظیم شده است. مطالب این قسمت از ماه رجب شروع شده و با اعمال ماه جمادی الثانی و سپس اعمال نوروز و ماه‌های رومی تمام می‌شود. مناجات شعبانیه، در اعمال ماه شعبان، دعای ابوحمزه ثمالی، دعای افتتاح و دعای سحر معروف، اعمال شب‌های قدر در اعمال ماه رمضان، دعای امام حسین در روز عرفه در اعمال ماه ذی الحجة جزو معروف‌ترین و مشهورترین مطالب این بخش از مفاتیح به شمار می‌روند.

باب سوم: بخش زیارات

در این باب ابتدا مطالبی درباره آداب سفر و زیارت و نیز اذن دخول حرم‌ها ذکر شده است. نخستین زیارت، زیارت رسول خدا(ص) است که بعد از آن، زیارت حضرت فاطمه(س) و سپس زیارت ائمه بقیع آمده است. علاوه بر زیارت دوازده امام، این بخش شامل زیارت امامزادگان و بعضی از بزرگان و علمای شیعه نیز می‌شود، زیارت‌هایی مثل زیارت حضرت حمزه،مسلم بن عقیل، فاطمه بنت اسد، شهدای جنگ احد، سلمان فارسی و غیره. اعمال برخی از مساجد معروف مثل مسجد کوفه، مسجد صعصعه نیز در این بخش گنجانده شده است.

باب چهارم : ملحقات (پیوست ها )

در این بخش هشت مطلب به مفاتیح افزوده شده است که به اعتقاد شیخ عباس قمی نیاز مردم به این دعاها زیاد بوده است. این هشت مطلب عبارتند از:

  • دعای وداع ماه رمضان
  • خطبه روز عید فطر
  • زیارت جامعه ائمة المؤمنین
  • دعای بعد از زیارت‌ها
  • زیارت وداع با ائمه
  • رقعه‌ای برای حاجت
  • دعا برای زمان غیبت امام زمان(عج)
  • آداب زیارت نیابتی.

باب پنجم : باقیات الصالحات

باقیات الصالحات کتابی از شیخ عباس قمی است که خود آن را در حاشیه مفاتیح نوشته و منتشر کرده است. به گفته شیخ عباس قمی نگارش این بخش در جمعه ۱۹ محرم سال ۱۳۴۵ق به پایان رسیده است در چاپ‌های مختلف مفاتیح الجنان، این کتاب به همراه مفاتیح عرضه شده است. این کتاب دارای شش باب و بخشی به عنوان ملحقات است که عبارت‌اند از:

  • باب اول: مختصری از اعمال شب و روز که برخی از آداب زندگی روزمره و دعاهای ساعات روز و چگونه خواندن نماز شب در آن بیان شده است.
  • باب دوم: ذکر بعضی از نمازهای مستحب، که نماز هدیه به معصومان، نماز لیلة الدفن، نمازهای حاجت، نمازهای استغاثه و نمازهای ایام هفته از جمله آنها هستند. شیخ عباس قمی انواع استخاره و چگونه استخاره گرفتن را نیز در همین بخش آورده است.
  • باب سوم: دعاها و عوذات برای دردها و بیماری‌ها، که دعاهایی برای رفع دردها و بیماری‌های مختلف در آن بیان شده است.
  • باب چهارم: دعاهای منتخب از کتاب کافی. دعاهای این بخش نیز بیشتر برای رفع مشکلاتی مثل کمبود رزق و احتیاجات دنیوی است.
  • باب پنجم: ذکر بعض حِرزها و دعاهای کوتاه که از کتاب مُهَجُ الدّعَوات و المجتنی انتخاب شده. در این باب دعاهایی برای دور ماندن از بلاها (حرز) و نیز چند مناجات و دعاهایی برای رزق نقل شده است.
  • باب ششم: بیان خواص برخی سوره‌ها و آیات و ذکر بعضی ادعیه و مطالب متفرقه. خواص برخی آیات قرآن و سوره‌های آن که برای حل مشکلات روزمره کاربرد دارند، در این بخش ذکر شده است. دعا برای خواب دیدن افراد، دعای مطالعه، آداب عقیقه و استخاره با قرآن نیز در این باب قرار گرفته است.
  • خاتمه: مختصری از احکام اموات

منابع کتاب | مفاتیح الجنان آنلاین

برخی منابع که شیخ عباس قمی در تألیف مفاتیح الجنان از آنها استفاده کرده و در این کتاب نام برده است، به شرح زیر است:

  1.  اثبات الهداة نوشته شیخ حر عاملی
  2. الاحتجاج نوشته احمد بن علی طبرسی
  3. الاختیار نوشته ابن باقی
  4. اربعة ایام نوشته میرداماد
  5. الأزریة مشهور به هائیه نوشته شیخ کاظم ازری
  6. إعلام الوری نوشته شیخ طبرسی
  7. الإقبال نوشته سید بن طاووس
  8. الأمالی نوشته شیخ طوسی
  9. الأمان نوشته سید بن طاووس
  10. بحار الانوار نوشته علامه مجلسی
  11. بلد الامین نوشته کفعمی

     

خیریه شعف

نوشته نویسنده | مفاتیح الجنان آنلاین

شیخ عباس قمی پس از اتمام کتاب مفاتیح الجنان

زنبیل خرید